นางาซากิกินอะไร
6 จานที่ประวัติศาสตร์สองทวีปอยู่ในชาม

ปี 1899 ที่ร้านอาหารจีน Shikairou ริมอ่าวนางาซากิ เจ้าของร้านชื่อ Chen Pingshun คิดสูตรชามอาหารราคาถูกและอิ่มสำหรับนักศึกษาจีนยากจน — เส้นชาบปงหนาพิเศษต้มในน้ำซุปขาวข้นที่เคี่ยวจากกระดูกหมูและไก่ ใส่หมูบด กุ้ง หอย ปลาหมึก และผักสดเกือบ 10 อย่าง ทั้งหมดในชามเดียว น้ำซุปขาวออกครีมไม่เค็มจัด รสชาติกลมกล่อมจากกระดูก ไม่เปรี้ยว ไม่เผ็ด กินแล้วอุ่นท้องจริงๆ ร้าน Shikairou ยังเปิดอยู่จนทุกวันนี้และมีพิพิธภัณฑ์ชาบปงชั้น 2

บอกเลยว่านี่คือของกินที่ถ้าเดินผ่านแล้วไม่แวะซื้อจะเสียใจ — ซาลาเปาขาวนุ่มนึ่งร้อนๆ หุ้มหมูสามชั้นที่ตุ๋นนานหลายชั่วโมงในซีอิ๊ว สาเก มิริน และน้ำตาล จนเนื้อนุ่มจนแทบละลาย ไขมันเป็นวุ้นใสๆ กัดหนึ่งคำแล้วน้ำซุปไหลออกมา แป้งขาวนุ่มฟูดูดซับรสหวานมัน คาคุนิมันจูเป็นอาหารที่แสดงให้เห็นชัดว่านางาซากิดูดซับอิทธิพลอาหารจีนมาปรับให้เป็นของตัวเองได้อย่างไร

ถ้าชาบปงคือพี่ใหญ่ที่ทุกคนรู้จัก ซาร่าอุด้งคือน้องที่น่าสนใจไม่แพ้กัน — เส้นบางทอดกรอบทอง (หรือเส้นหนาผัดนุ่ม ขึ้นอยู่กับสไตล์ร้าน) วางบนจานเซรามิก ราดด้วยผัดอาหารทะเล หมู กะหล่ำ ถั่วงอก และผักอื่นๆ ในซอสข้นหนืดรสอูมามิ แบบเส้นบางกรอบเป็นที่นิยมที่สุด — เสียงกรอบเมื่อตะเกียบตักเส้นแรกบอกว่าร้านทอดใหม่ๆ สำหรับคุณ รสหวานนิดๆ จากซอส เปรี้ยวเล็กน้อยจากน้ำส้มสายชู และความกรอบของเส้นที่ค่อยๆ ซึมซับซอสในขณะกิน

ปลายศตวรรษที่ 16 นักเดินเรือโปรตุเกสนำขนม "Pão de Castela" (ขนมปังแห่ง Castile สเปน) มาที่นางาซากิ ญี่ปุ่นไม่ได้แค่รับสูตรมา แต่ปรับให้เป็นของตัวเองจนเหนือต้นตำรับ — ไข่จำนวนมาก น้ำตาลทรายขาว แป้งสาลี น้ำผึ้งหรือน้ำเชื่อม starch syrup และไม่มีเนย ผลลัพธ์คือเค้กฟองน้ำสีเหลืองทองเนื้อแน่นหนาชุ่มชื้น ก้นเค้กมีน้ำตาลทรายหยาบเม็ดใหญ่ซึ่งเป็นลายเซ็นของสูตรดั้งเดิม Fukusaya ก่อตั้งปี 1624 ยังคงอบด้วยสูตรและเตาแบบเดิม กลิ่นคาสเทลล่าลอยออกมาจากร้านให้ชวนหยุดก้าวเสมอ

ชิปโปกุ ์โยริแปลตรงๆ ว่า "อาหารที่โต๊ะ" — แต่รูปแบบนั้นพิเศษกว่าชื่อมาก จาน 15–20 อย่างเสิร์ฟบนโต๊ะกลมสีแดงแลคเกอร์สไตล์จีน เริ่มจากซุปใส "โอฮิเระ" ทำจากหัวปลาไทและเห็ดสไตล์ญี่ปุ่น ตามด้วยหมูตุ๋น สาหร่าย เต้าหู้ ซาชิมิ เทมปุระสไตล์นางาซากิ และเมนูที่ได้อิทธิพลจากอาหารดัตช์ อย่าง "บาสตี" พายกรอบสไตล์ยุโรป — ไม่มีหัวโต๊ะหรือท้ายโต๊ะ ทุกคนนั่งเท่ากัน แบ่งกันกินจากจานกลาง สะท้อนปรัชญาการต้อนรับแบบนางาซากิที่เปิดรับทุกทิศทาง ประสบการณ์นี้แพงแต่คุ้มค่ามากสำหรับทริปพิเศษ

นางาซากิล้อมรอบด้วยทะเลทั้งสองด้าน อาหารทะเลสดที่ร้านอิซากายะย่านฮามาโนมาชิจึงเป็นสิ่งที่ควรลองทุกคืน — ปลาอะจิ (ปลาโอ) ปูซอฟต์เชลล์สไตล์นางาซากิ หอยสังข์และปลาหมึกสดที่จะไม่เหมือนของแช่แข็งเลยสักนิด ส่วน ไชน่าทาวน์นางาซากิ (ไชน่าทาวน์ที่เก่าแก่ที่สุดในญี่ปุ่น) ยังเต็มไปด้วยของว่างข้างถนนที่ไม่มีในไชน่าทาวน์เมืองอื่น ลองชิมเกี๊ยวซ่าทอดแผ่นเดียวขนาดใหญ่ กุ้งในแป้งทอดกรอบ และขนมหวานแบบจีน-ญี่ปุ่น