ทำไมคนทั้งโลกถึงมาคินคะคุจิ
ลองนึกภาพ: คุณเดินผ่านประตูวัดเข้ามา เลี้ยวตามทางเดิน แล้วจู่ๆ ก็เปิดออกสู่ภาพที่เคยเห็นแต่ในโปสการ์ด — ศาลาทองทั้งหลังตั้งอยู่ริมสระน้ำ สองชั้นบนหุ้มทองคำเปลวเปล่งประกายรับแสง และเงาของมันสะท้อนลงบนผิวน้ำที่นิ่งราวกระจกจนกลายเป็นภาพคู่สมมาตรกัน ต้นสนรอบสระเขียวเข้ม ฟ้าใส ทองสุก น้ำนิ่ง ทุกอย่างมาบรรจบกันในเฟรมเดียว
นั่นคือ คินคะคุจิ (金閣寺) หรือชื่อทางการว่า โรคุอนจิ (Rokuon-ji) วัดเซนนิกายรินไซในเขตคิตะทางตะวันตกเฉียงเหนือของเกียวโต อาคารหลังนี้สร้างขึ้นครั้งแรกในปลายศตวรรษที่ 14 เดิมเป็นวิลล่าพักตากอากาศของโชกุน Ashikaga Yoshimitsu ก่อนจะถูกยกให้เป็นวัดเซนตามพินัยกรรมของเขา สระน้ำหน้าศาลาชื่อ เคียวโกะจิ (鏡湖池) แปลตรงตัวว่า "สระกระจก" ออกแบบให้มีเกาะเล็กๆ และก้อนหินจัดวางตามคติสวนเซน เพื่อให้เงาสะท้อนของศาลาสมบูรณ์ที่สุด
เรื่องที่หลายคนไม่รู้คือ ศาลาที่เห็นวันนี้ไม่ใช่อาคารดั้งเดิม ตัวเก่าถูกพระหนุ่มรูปหนึ่งวางเพลิงเผาทั้งหลังในปี 1950 (เหตุการณ์ที่ Yukio Mishima เอาไปเขียนเป็นนวนิยายชื่อดัง) อาคารปัจจุบันสร้างขึ้นใหม่ในปี 1955 และในการบูรณะปี 1987 ยังเพิ่มทองคำเปลวให้หนากว่าเดิมหลายเท่า ปัจจุบันคินคะคุจิเป็นส่วนหนึ่งของมรดกโลก UNESCO และเป็นหนึ่งในภาพจำที่คนทั้งโลกนึกถึงเมื่อพูดถึงเกียวโต
